V. STANDARDY PISANIA TREŚCI

5.1. Tytuł i lead

5.1.1. Tytuł artykułu powinien być konkretny, informacyjny i związany z tematem — nie clickbaitowy. Dopuszczalne są formy literackie, takie jak dwuczłonowe z dwukropkiem  lub tytuły w cudzysłowie, gdy przywołują nazwę własną.

5.1.2. Artykuł informatyjny oraz edukacyjny rozpoczyna się leadem, czyli akapitem wprowadzającym, który streszcza temat i zapowiada zawartość tekstu. Lead musi nadawać się do samodzielnej publikacji jako zajawka na stronie głównej i w kanałach społecznościowych. Inną, swobodniejszą formę może obrać felieton. 

5.2. Układ artykułu i nagłówki

5.2.1. Artykuły budowane są hierarchicznie: tytuł główny – H1, śródtytuły sekcji – H2, nagłówek sekcji z informacjami dodatkowymi (źródła, przypisy, bibliografia, prawa autorskie) – H4.

5.2.2. Układ treści w dłuższych formach powinien być narracyjny i chronologiczny lub tematyczny — zgodnie z konwencją tekstów popularnonaukowych. Elementy strony (autora, data, kategoria) są stałe i przygotowywane przez system redakcyjny.

5.2.4. Struktura typowa artykułu portalu:

1. Tytuł + metadane (autor, kategoria, data publikacji);
2. Obrazek wyróżniający / „Miniaturka” / Zdjęcie wiodące z podpisem;
3. Lead;
4. Treść właściwa ze śródtytułami;
5. Sekcje dodatkowe z informacjami dodatkowymi (źródła, przypisy, bibliografia, prawa autorskie).

5.3. Akapity i styl narracji

5.3.1. Akapity na portalu są rozbudowane, narracyjne, zazwyczaj 3 – 6 zdań, obejmujące jeden wątek myślowy. Unika się fragmentacji na jednozdaniowe akapity (styl „listy”, charakterystyczne dla mediów komercyjnych), gdy jest to zbędna, ponieważ zaburza to strukturę artykułu, zwłaszcza w przypadku treści edukacyjnych, regionalistycznych i popularnonaukowych.

5.3.2. Język artykułów jest zróżnicowany wg kategorii:

• Historia, Turystyka – ton popularnonaukowy, erudycyjny, ale przystępny; dopuszczalne epitety i ciekawostki.
• Wiadomości, Relacje – ton rzeczowy, informacyjny, z danymi i faktami.
• Felietony – ton osobisty, dopuszczalne wystąpienia w pierwszej osobie liczby pojedynczej, ironia, anegdota.

5.3.3. Autorem tekstu może posługiwać się pierwszą osobą, w przypadku form autorskich (felietony, komentarze czy autorskie materiały rozrywkowo-edukacyjne); w relacjach informacyjnych preferowany jest ton bezosobowy lub liczba mnoga.

5.3.4. Stosuje się polską typografię:

• cudzysłów typograficzny „…”, nie prosty „…” (w miarę możliwości oprogramowania);
• skróty w formacie „1946 r.”, „nr. 103–106”, tj. z kropką po np. „r.” i „nr.”;
• zakresy dat i liczb z półpauzą (1939 – 1945, 1.09.1939 – 14.09.1939);
• polskie cudzysłowy przy nazwach własnych wydawnictw, instytucji i cytatów (np. „Browar B”, „Życie Włocławka i Okolicy”).

5.4. Zdjęcia i multimedia

5.4.1. Każdy artykuł posiada zdjęcie wyróżniające (ang. thumbnail), które prezentuje temat tekstu oraz jest widoczne w kartach artykułów na stronie głównej i w listach kategorii.

4.2. Podpis zdjęcia pełni funkcję opisową – opisuje co widać na fotografii, często z lokalizacją i datą wykonania, informacją o autorstwie.

4.3. Zdjęcia ze źródeł trzecich należy opatrzyć dodatkowo informacją o źródle pochodzenia.

4.4. Tekst alternatywny (ang. alt text) jest obowiązkowy dla wszystkich zdjęć publikowanych w treści artykułu. Alt powinien opisywać treść obrazu w sposób zwięzły i funkcyjny. W przypadkach, gdy podpis zdjęcia pełni tę funkcję opisową, można uzupełnić alt o treść z już podanego podpisu zdjęcia.

4.5. Nie wolno stosować zdjęć, które spełniają wyłącznie funkcję ozdobną. Każde zdjęcie musi mieć związek z treścią zawartą w artykule lub/i osadzone w jego kontekście.

4.6. W relacjach z wydarzeń zaleca się wykorzystanie galerii lub bloku zdjęć w oryginalnej rozdzielczości, nie kompresowanych do miniatur.

5.5. Przypisy, źródła i cytowania

5.5.1. Artykuły oparte na materiałach źródłowych (historia, publicystyka, analiza) zamyka sekcja z informacjami dodatkowymi, zawierająca przypisy, źródła, bibliografię i informacje o autorstwie i prawie autorskim.

5.5.2. Format zapisu źródła jest zbliżony do uproszczonej konwencji humanistycznej (najbliższej standardom wydawniczym czasopism historycznych):

• Książka: [Imię/Inicjał imienia. Nazwisko], „Tytuł”, [wydawnictwo/miasto], [rok] r., [ew. strona]. Przykład: J. Staszewski „Włocławek. Dzieje Miasta, T.1. Od początków do 1918 roku”, Włocławskie Towarzystwo Naukowe, Włocławek 1999 r.;
• Czasopismo: „Nazwa czasopisma”, [rok] r., nr. [numer], [ew. strona]. Przykład: „Gazeta Kujawska”, 1946 r., nr. 103–106;
• Artykuł prasowy (samodzielny): [Autor], „Tytuł artykułu”, [rok] r. Przykład: „Obóz pracy przymusowej w Milęcinie (Mielęcinie)”, Ludwik Szuba, 2007 r.;
• Źródło internetowe: [Nazwa strony/serwisu], [adres URL], [data dostępu];

5.5.3. W tekstach, gdzie przypisy nie występują w formie odsyłaczy, źródła wymienia się kompletnie w sekcji końcowej. W artykułach rozbudowanych, gdzie potrzebne jest wskazanie źródła konkretnej tezy, dopuszcza się przypisy dolne z numeracją ciągłą.

5.5.4. Cytaty w treści artykułu wyróżnia się jako samodzielny akapit za pomocą specjalnego bloku cytatu, podkreślającego dany cytat. Cytat zawsze pochodzi z materiału wyszczególnionego w źródłach.

5.6. Treści tłumaczone i cudze materiały

5.6.1. Tłumaczenia cudzych artykułów publikuje się wyłącznie za zgodą autora i oznacza wyraźną notką na końcu lub początku tekstu.

5.6.2. Autorstwo tłumaczenia podaje się w metryczce artykułu, obok informacji o autorze oryginału w notce tłumaczeniowej.

5.7. Metryczka, kategorie i tagi

5.7.1. Każdy artykuł posiada komplet metadanych:

• imię i nazwisko autora / pseudonim (obowiązkowe),
• datę publikacji z godziną (obowiązkowe),
• przypisanie do kategorii głównej (obowiązkowe),
• kategorie dodatkowe
• tagi tematyczne.

8. Korekty i aktualizacje

5.8.1. Błędy merytoryczne w opublikowanym tekście koryguje się niezwłocznie, z zapisaniem poprawki w treści artykułu (np. adnotacją [Zaktualizowano: data – opis zmiany]) w przypadkach, gdy zmiana dotyczy istotnej informacji, a nie wyłącznie literówki.

5.8.2. Jeśli artykuł jest kontynuacją wcześniejszego tematu, w tekście umieszcza się odnośnik do poprzedniej części.